De toespraak van koningin Beatrix waarin ze gisteravond haar aftreden bekendmaakte, vormde het startschot voor een schier eindeloze, haast misselijk makende stoet van bekende en onbekende Nederlanders die zich geroepen voelde voor het oog van de camera de nodige veren in de majesteitelijke bips te steken.
Geen onvertogen woord kwam er over de lippen. Ook DWDD en P&W bliezen vrolijk de loftrompet - maar ja, wat wil je, de VARA is al lang niet meer de omroep van rooie rakkers, eerder van zakkenvullende ijdeltuiten. Zelfs de columnisten van de Volkskrant lukte het nauwelijks om enige kritische noot te kraken en de broodnodige vraagtekens te plaatsen bij het ondemocratische, anachronistische instituut van het koningschap.
Dat was 33 jaar geleden wel even anders…
In 1980 werd de kroning van Beatrix in hartje Amsterdam, waarvoor de hele binnenstad was schoon geveegd en hermetisch was afgesloten, door veel bewoners van de hoofdstad als een potsierlijke en misplaatste vertoning, als een bewuste provocatie gezien. Begin jaren tachtig, een tijd van recessie, oplopende werkloosheid en woningnood – eigenlijk niet zo gek veel anders als nu. Toch lijkt een herhaling van de rellen bij de inhuldiging van Willem Alexander vrijwel uitgesloten.
Wat is er toch gebeurd met het land van provo’s, dolle mina’s en krakers? Waarom lopen de Nederlanders van nu als makke schapen achter hun koningin aan? Heeft het sociale, ‘kritiese’ bewustzijn plaatsgemaakt voor een blind oranjesentiment? Is dit wat ons bindt - naast een elk jaar de kop opstekende elfstedenkoorts en een eens in de twee jaar opbloeiende oranjegekte rond het Nederlands elftal – een onvoorwaardelijke liefde voor het koningshuis?
En de liefde voor de eigen portemonnee natuurlijk, die gaat boven alles – dat hebben we pas nog kunnen zien bij de invoering van een inkomensafhankelijke ziektekostenpremie, daar wil het volk nog wel de straat voor op.
Hoe is het mogelijk dat in een tijd waarin net als in de jaren tachtig de recessie om zich heen grijpt, waarin het kapitalisme met zijn perverse prikkels op zijn laatste benen lijkt te lopen en we dagelijks door graaiende bankiers en bestuurders te kakken worden gezet, om de oren worden geslagen met de kwalijke gevolgen van het vrije markt mechanisme – hoe is het mogelijk dat in zo’n land de partij die nog altijd die zelfde vrije markt propageert, de grootste is? Collectieve domheid, kortzichtig eigenbelang? Zegt u het maar…
Ik dwaal af, sorry, het moest er even uit - ophouden met zeuren nu, beter om gewoon maar op te krassen, te verkassen - weg uit dit kikkerland met zijn rijke stinkerds en valse sentimenten, maar ja, waar naar toe? Papoea?
(Foto's Googled)
